اپیزود ششم - جادوی آهنگساز در پس‌زمینه

{دسپاسیتو}

سال دوهزار و هفده، این آهنگ تبدیل شد به یکی از پرمخاطب‌ترین آهنگای سال؛ آدمای زیادی گوشش میدادن و حتی اگه خودت هم قصدی برای شنیدنش نداشتی، بالاخره تو مهمونی یا کافه و ماشین رفیقت صداش به گوشِت میخورد.

حتی معنی شعر اسپَنیشش رو بیشتر مردم نمیدونستن اما با سختی سعی میکردن یه جوری باهاش همراه بشن و با کلمه‌های بی معنی یه چیزی شبیه بهش بخونن. اما دلیل این حد از اقبال عمومی برای آهنگ چی بود؟

چه شباهتی بین این آهنگ و آهنگای دیگه‌ای که انقدر پرمخاطب میشن وجود داره؟ تو اپیزود ششم رزونانس، سعی میکنیم به جواب این سوال بپردازیم.

معمولاً تلاشم می‌کنم‌ محتوای هر اپیزود، مستقل از اپیزودهای دیگه باشه و مخاطبای رزونانس مجبور نباشن اپیزودها رو به ترتیب بشنون. اما بعضی وقتا موضوعات جوری با هم هم‌پوشانی دارن که اگه موضوعات مرتبط قبلی رو در رزونانس شنیده‌باشید، راحت تر می‌تونیم در موردشون حرف بزنیم. مثلاً تو اپیزود اول، ما از زیر و بمی صداها گفتیم، از اینکه چی میشه همزمانیِ یه صداهایی به گوشمون خوشایند میاد و شنیدن یه ترکیبهای دیگه از صداهای همزمان برامون ناخوشاینده. بعدتر، تو اپیزود پنجم گفتیم چطوری صداها با زیر و بمی های مختلف، یکی پس از دیگری کنار هم چیده میشن و ملودیها رو میسازن...

اما صداهای زیر و بمی که توی موسیقی میشنویم، فقط شامل ملودیان؟ خیر. صداهای زیر و بم دیگه‌ای هم تو آهنگمون هستن که همزمان با ملودی اجرا میشن تا اونو همراهی کنن.

مثلاً تصور کنید این ملودی رو داریم: {ملودی با میدی}. میایم این صداها رو همزمان با ملودی اصلیمون اجرا کنیم {ملودی با آکومپانیمان}. می‌بینید؟ وقتی ملودیمون رو با صداهای دیگه‌ای همراهی میکنیم، انگار فضای عمیقتری توی آهنگمون بوجود میاد. بخش همراهی کننده رو جداگونه بشنویم {آکومپانیمانش خالی}.

این بافت ِ موسیقی ای که توش یه ملودی اصلی وجود داره و یه بخش همراهی کننده، شاید برامون آشنا باشه. مثلاً وقتی کسی داره ساز میزنه و میخونه؛ در حقیقت اون ملودی ای که میخونه، ملودی اصلیه و بخشی که داره با سازش میزنه، می‌تونه بخش همراهی‌کننده‌ی ملودی اصلی باشه.

{Green Grass}از اینجا گیتار و گیتار بیس هم به بخش همراهی کننده ملحق میشن. {Green Grass}

ممکنه ملودی رو یه سازی بزنه، و یه ساز دیگه همراهیش کنه {All of Me}

یا ممکنه ملودی رو یک ساز بزنه و یه ارکستر همراهیش کنه {Secret Garden}

اما این بخش همراهی کننده‌، می‌تونه تا حد زیادی توی حس و حال آهنگ تأثیرگذار باشه. تا جاییکه وقتی یه ملودی ِ یکسان، به دو صورت متفاوت همراهی میشه، می‌بینیم انگار هویت متفاوتی پیدا کرده.

یه بار دیگه ملودی و همراهی ای رو که چند دقیقه پیش شنیدیم، بشنویم.

حالا تصور کنید بخش همراهی کننده‌ش رو جور دیگه‌ای طراحی کنیم.

می‌بینید؟ اینجا فقط با تغییر دادن بخش همراهی کننده، تونستیم حال و هوای ملودیمون رو عوض کنیم.

بیاین با دقت بیشتری این بخش همراهی کننده رو بررسی کنیم؛ {صدای آکومپ} در هر لحظه، یه ترکیبی از صداها رو داریم بطور همزمان می‌شنویم. هرکدوم از این مجموعه‌ها، می‌تونن با توجه به رابطه نتهایی که تشکیلشون میدن، به اندازه‌ای پایدار یا ناپایدار باشن.

مثلاً این اولین مجموعه صداهایی که شنیدیم، کاملاً پایدار بنظر میرسه. اما در جاهای دیگه‌ای از همراهی، می‌بینیم که صداها به اندازه‌ی مجموعه اول پایدار نیستن؛ می‌تونیم اینجوری برداشت کنیم که انگار شروع یه حرکتی ان توی موسیقی ما. اما یه جاهای دیگه، میشه گفت اوج ناپایداری‌ان و می‌خوان باز حل بشن رو صداهای پایدارمون.

یه بار دیگه گوشش کنید!

این صداهای همراهی کننده انقدر مهمن توی موسیقیمون، که حتی نقاط اوج و فرود ملودیمون رو هم می‌تونن تغییر بدن! اگه یادتون باشه تو اپیزود اول در مورد پایان جملات گفتیم که می‌تونه حس یه «سوال» رو القا کنه. یا یه «جواب» رو.

این ملودی رو بشنوید. مثلاً در پایان جمله ای که الان میشنویم، یک سوال مطرح میشه. حالا با عوض کردن بخش همراهی کننده، یه کاری میکنیم که دقیقاً همین ملودی، حس ِ جواب رو بهمون بده

می‌بینید، با عوض کردن چینش این صداهای همراهی کننده، تونستیم فضای ملودی رو عوض کنیم.تنها کاری که کردیم این بود که آخر جمله، بخش همراهی کننده رو بجای پایداری، بردیم به سمت ناپایداری.

تو اپیزود اول گفتیم از لحاظ فیزیکی چه دلیلی داره که یه سری صداها با هم همخونی بیشتری دارن و پایدارترن، یه صداهایی هم اگه همزمان اجرا بشن حس ناپایدار-ای دارن. اما آهنگساز چطوری میفهمه در هر زمان چه صداهایی رو کنار همدیگه بذاره؟

تو همین ملودی‌ای که مثال زدیم، نت مرکزیمون این نته و اگه مجموعه نتهایی رو که ملودی باهاش ساخت شده کنار هم بچینیم، این گام رو تشکیل میده.

حالا می‌تونیم برای داشتن یه مجموعه صدای همزمان که «حس پایداری» بهمون بده، از این گاممون، صداهای اول ، سوم و پنجم رو برداریم و بطور همزمان اجراشون کنیم.

در حقیقت چون این نسبتها رو بر اساس نت مرکزی ِ گاممون چیدیم، صدای پایداری داره برامون. اما آیا نمی‌تونیم بر اساس نتهای دیگه‌ی گاممون، صداهای همزمانی رو اجرا کنیم؟ چرا! کافیه همین مجموعه نتهای گاممون رو از هرکدومشون که می‌خوایم شروع کنیم. مثلاً این نت نتها رو ازش ادامه میدیم، اینبار به خودش میگیم یک، دوسه، و چهار ، پنج . پس بر اساس این نت ، شماره های یک، سه و پنجمون شدن اینا؛ که همزمانیشون این مجموعه رو تشکیل میده

این یکی مجموعه رو بر اساس چهارمین نت گاممون، یعنیساختیم.

اصولاً با این روشی که گفتیم، روی هرکدوم از نتهای گاممون می‌تونیم یه مجموعه‌ای از صداهای همزمان بذاریم. مثلاً تصور کنید یه چنین گامی رو داریم:اگه بر اساس هرکدوم از صدهای این مجموعه بخوایم صداهای همزمان باهاش رو بچینیم، این مجموعه‌های صداهای همزمان رو خواهیم داشت: به ترتیب، مجموعه ای که روی نت اولمون ساخته شدهروی نت دوم سوم چهارمپنجمششمهفتمو هشتم که همنام نت اولمونه

می‌بینید، میزان حس پایداری یا ناپایداری که هرکدوم از این مجموعه‌ها بهمون میدن، متفاوته. مثلاً دیدیم مجموعه‌ای که رو نت اول ساخته شده کاملاً پایداره . در حالیکه مجموعه‌ی ساخته شده روی نت پنجم کاملاً حس ناپایداری رو داره منتقل میکنهو دلش می‌خواد حل بشه روی همون مجموعه‌ی اول!

لازمه یه پرانتز باز کنم اینجا؛ اگر خودتون تجربه نواختن سازهایی مثل گیتار و پیانو رو داشته باشید یا از نزدیکانتون کسی این سازها رو بزنه، حتماً اسم «آکورد» به گوشِتون خورده. شاید پیش اومده تو جمع دوستانتون باشید و از دوستی که گیتارش همراهشه بخواین آهنگی رو براتون بزنه؛ اونم بگه «آکورد»اش رو بلد نیستم...

اغلب این تصور ایجاد میشه که آکورد، یعنی وقتی یه نوازنده روی گیتارش یه نتهایی رو میگیره. اما تعریف دقیقتر آکورد، همونه که از اول ِ اپیزود داریم در موردش حرف میزنیم! در حقیقت همین مجموعه صداهای همزمان که ازشون گفتیم، اسمشون آکورده.

پرانتز بسته! برمی‌گردیم به بحثمون. اینجا بودیم که اگه یه گامی داشته باشیممی‌تونیم روی هرکدوم از نتهای این گام، یک مجموعه‌ صدای همزمان (یا یک آکورد!) بسازیم.و دیدیم که حس و حال و میزان پایداری یا ناپایداری ِ این آکوردهای مختلف با هم فرق میکنه. در حقیقت هر کدوم به اندازه‌ای حس «تنش» رو بهمون منتقل می‌کنن. توی اپیزود اول رزونانس، مفصل درباره‌ی این «تنش» حرف زدیم و گفتیم آهنگساز بسته به حال و هوایی که توی هر قسمت از اثرش می‌خواد، ممکنه این تنش رو بیشتر یا کمتر کنه؛ یعنی یه جاهایی اوج بگیره و یه جاهایی فرود بیاد.

تو موسیقی پاپ، این فراز و فرود می‌تونه توی یک جمله‌ی موسیقایی اتفاق بیفته و بارها در طول آهنگ تکرار بشه.

مثلاً تصور کنید نت اصلی آهنگمون، این نتهو نتهای گاممون هم ایناناگه بخوایم روی همه‌ی نتهای گاممون آکورد بسازیم، این آکوردها رو خواهیم داشت. آکورد روی نت اول گامروی دومیسومیچهارمیپنجمیششمیو هفتمی

گفتیم از بین این آکوردا، بعضیاشون پایدارترن و بعضیا ناپایدارتر. مثلاً گفتیم آکوردی که روی نت اصلی گام ساخته میشه، پایدارترینه.

حالا با دوتا آکورد مهم دیگه از این مجموعه آشنا میشیم...

آکوردی که روی نت چهارم گام ساخته شده، اصطلاحاً بهش میگیم آکورد درجه‌ی چهار.

و آکوردی که روی نت پنجم گام ساخته شده که بهش میگم آکورد درجه پنج.

حالا بیاین آکوردهای درجه یک و چهار و پنج، و بعدش دوباره درجه یک رو پشت سر هم بشنویم:

می‌بینید، این توالی، توالی معناداریه. آکورد درجه یکمون، کاملاً پایدارهبعدش وقتی آکورد درجه چهارمون رو میشنویم وارد یه فضای نیمه‌پایدار میشیمانگار یه حرکتی داره شروع میشه! و در ادامه وقتی میریم روی درجه پنج، فضا کاملاً ناپایدار میشهاینجا، دلمون می‌خواد این ناپایداری، یه جوری حل بشه روی یه آکورد پایدار، واسه همین برای فرود اومدن دوباره میریم به درجه یک

این سه تا آکورد، بخاطر نقشی که توی القای فضاهای پایدار، نیمه‌پایدار و ناپایدار دارن، خیلی مهمن و تو موسیقیهای مختلف، به شکلهای مختلف و با چینشهای متفاوت، استفاده میشن.

مثلاً تصور کنید تو آهنگی نتای اصلیمون اینا باشن:و بیایم فاصله بین این نت‌ها رو با استفاده از الگوی ماژور تقسیم بندی کنیم و این گام رو بدست بیاریم:حالا بیایم روی هرکدوم از نتهای گاممون یه آکورد بسازیم . آکوردای درجه ی یک و چهار و پنجمون میشن اینا:

حالا تصور کنید بیایم توی آهنگمون، از آکوردای درجه‌های یک و چهار و پنج، اینجوری استفاده کنیم: یک یک، چهار.. پنج! {Stand - REM}

توی یه آهنگ دیگه ممکنه همین آکوردهای درجه یک و چهار و پنج، با ترتیب دیگری کنار هم قرار بگیرد.

تصور کنید نتهای مرکزیمون اینانفاصله بینشونو با یه گام ماژور تقسیم بندی میکنیمروی هرکدوم از نتها یه آکورد میسازیم

آکوردهای یک و چهار و پنجمون میشن اینا:

حالا با این ترتیب می‌چینیمشون: یک... چهار... دوباره یک... حالا پنج.... {Lion Sleeps Tonight}

----

وقتی به فضایی که هرکدوم از این آکوردا میسازن دقت میکنیم، می‌بینیم که هرکدوم هویت منحصر به فردی توی موسیقیمون دارن.

اما بذارید یه آکورد دیگه رو هم معرفی کنیم. آکورد درجه شش. یعنی آکوردی که روی ششمین نت از گاممون ساخته میشه.

اگر این گام ماژور رو داشته باشیمششمین نتش میشه این نت . و اگه با فرمولی که یاد گرفتیم روش آکورد بسازیم، این نت و این نرو باید بهش اضافه کنیم. پس آکورد درجه ششمون این صدا رو میده

حالا از آکوردهامون به این ترتیب استفاده میکنیم. آکورد درجه یک ، درجه شش، درجه چهار و بعدش درجه پنج

به این صورت: {کورد پروگرشن All I Have to do is dream               خود ترَک!}

این توالی از آکوردها، (یعنی به ترتیب آکوردهای درجه یک، شش، چهار و پنج) از دهه پنجاه میلادی در موسیقی پاپ به شدت محبوب شد. و بهش اسم «توالی آکورد دهه پنجاهی» رو داده‌ن. البته این توالی آکورد، هنوز هم آهنگهای پرطرفداری رو میسازه. {Ed Sheeran - Perfect}

این یکی آهنگ که الان شنیدیم، مال همین سال دوهزار و هیوده‌ئه. بیاین با هم به توالی آکورداش دقت کنیم. نت‌های مرکزی توی این آهنگ، اینان:که اگه با الگوی گام ماژور فاصله بینشونو تقسیم کنیم، این نت‌ها رو برای آهنگمون خواهیم داشت:روی هرکدوم از این نت‌ها، یه آکورد میسازیمحالا آکوردهای درجه یک ، درجه ششچهارو پنجمون رومیچینیم کنار هم:به فضای این توالی آکوردها دقت کنید: {توالی آکوردهای اِدشیران با همون تمپو فقط سرضرب                 Ed Sheeran Perfect ورس دوم!}

حالا همین توالیِ درجه‌ی یک، شش، چهار، پنج، ممکنه به این صورت تو آهنگ بیاد که همین ترتیب از آکوردها، از درجه‌ی چهار شروع بشه. یعنی به جای یک، شش، چهار، پنج، داشته باشیم: چهار، پنج، یک، شش!

نت‌های مرکزی این آهنگ رو بشنوید . با الگوی گام ماژور، نت‌‌های مورد استفاده تو آهنگ رو بدست میاریم . رو هرکدوم آکورد میسازیم .

توالیمون چی بود؟ درجه‌ی چهار ، درجه پنج ، درجه یکو درجه شش          Cold play - Viva la Vida (اولاش)

((حین پخش آهنگ:)) خب در جمله‌ی بعدی، دوباره همین توالی رو داریم: چهار، پنج، یک، شش.

دوباره، همین توالی!

بله، تقریباً تا آخر آهنگ؛ هر جمله!

نه نه، وایستید، یه قسمت رابط اینجا هست که توالیش فرق داره! ((2:48)) درجه‌ی چهار، شش. چهار، شش. و وامیسته رو درجه‌ی پنج؛

و برمی‌گرده به توالی قبلیمون! همون چهار، پنج، یک و شش!

اما اگه دقت کرده باشید، تو این مثالهایی که زدیم، از گام‌های ماژور استفاده شده بود.

حالا بیاین یه گام مینور رو بررسی کنیم. {گام مینور}

اگه یادتون باشه تو اپیزود قبل گفتیم فضای گام‌های مینور، کمی گرفته‌تر از گام‌های ماژور به نظر میرسه. پس اگه روی نتهای یه گام مینور اکورد بسازیم، این آکوردها هم فضای متفاوتی خواهند داشت.

{آکوردهای درجات یک تا هفت}

درجه‌های یک و چهار و پنج رو بشنوید:

انگار درجه پنج، اون حالت ناپایداری رو که توی گامهای ماژور داشتیم دیگه نداره. مثلاً یه توالی ِ درجه ی یک، پنج، یک توی گام ماژور اینجوری صدا میداد

اما تو مینور اینجوری میشه

تو آهنگ بعدی ای که می‌خوایم بررسیش کنیم، تو جمله اول درجات یک و پنج رو کنار هم گذاشته. به این صورت: درجه یکدرجه پنجدوباره یکدوباره پنج{ REM - Losing}

اما گفتیم درجه پنج تو گامهای مینور اونقدرا ناپایداری رو القا نمیکنه. یکی از راههای بردن فضا به ناپایداری ِ بیشتر، استفاده از درجه ی هفته:این آکورد، روی هفتمین نت گاممون ساخته شده و تقریباً میشه گفت ناپایداره و دوست داره حل بشه رو درجه یک.

تو آهنگی که شنیدیم در جمله بعدیش، آهنگساز ما رو میبره به درجه چهاریه فضای نیمه پایدار میسازه، بعد درجه هفتکه تا حدودی ناپایدار میکنه فضا روو دوباره حلش میکنه رو درجه یک و جمله‌ی اول رو تکرار میکنه... {Losing}

خب، چند دقیقه پیش یه توالی آکورد خیلی پرطرفدار رو که در فضای گام‌های ماژور ساخته میشد معرفی کردیم. الان می‌خوایم یه توالی آکوردی رو بگیم که شاید همونقدر پرطرفداره؛ و مخصوصاً تو سالهای اخیر، تبدیل به یه کلیشه واسه ساخت آهنگای پاپ شده و توی فضای گام مینوره.

این نت‌های مرکزی رو در نظر بگیرید . با الگوی گام مینور فاصله‌ی بینشونو تقسیم‌بندی می‌کنیم . روی هرکدوم از نت‌ها، آکورد میسازیم . حالا «این» آکوردا رو برمیداریم. آکورد درجه یک ، درجه شش ، درجه سه و آکورد درجه هفت. {Despacito}

این آهنگ به احتمال زیاد براتون خیلی آشناست... من یادمه قبل از اولین باری که بخوام خودم عمداً دانلودش کنم و گوشش کنم، یه دو سه هزارباری جاهای مختلف به گوشم خورده بود. حتی اون موقعا یه خبری خوندم که بعنوان پرطرفدارترین آهنگ سال 2017 شناخته‌شده!

درباره اینکه چرا یه آهنگ، اینقدر شنیده میشه و به قول تهیه‌کننده‌های موسیقی، Hit میشه، عوامل زیادی رو میشه شمرد. اما یکی از مهمترین عوامل، ایجاد حس آشناپنداریه. یعنی شما وقتی یه آهنگ جدید به گوشتون میخوره، حس می‌کنید یه جایی شنیدیدش؛ حس می‌کنید براتون آشناست. این آشناپنداری توی جزئیات مختلف آهنگ می‌تونه خودش رو نشون بده؛ مثلاً توی الگوهای ریتمیک، یا توی قسمتهایی از ملودی. اما یکی از مهمترین عوامل توی ایجاد حس آشناپنداری، اینه که فضای صداهای همراهی کننده رو بر اساس یه توالی آکوردِ آشنا طراحی کنن. اینجوری شاید مخاطب متوجهش نشه، ولی همین آهنگ جدید، می‌بردش به فضای دلنشین آهنگایی که قبلاً گوش کرده و دوستشون داشته! اگه آهنگای Hit این چندسال گذشته رو بررسی کنیم، متوجه میشیم که توالی آکوردای خیلیاشون مثل همه!

و اتفاقاً این توالیِ درجه یک، شش، سه، هفتیکی از محبوب‌ترین توالی‌هاست؛ {Hello}

البته لیست آهنگایی که از این توالی آکورد استفاده کرده‌ن، طولانی‍‌تر از این صحبتاست.. {John Legend}

انقدر آهنگای زیادی با این توالی آکورد ساخته شده، که می‌تونیم بگیم یه جورایی بین تولیدکننده‌ها و مخاطبها، «مُد»ه! و چون آدما وقتی یه آهنگ جدید با این توالی آکورد میشنون حس میکنن براشون آشناست، احتمال بیشتری داره که باهاش ارتباط برقرار کنن.

البته موضوعِ همه‌پسند بودن آهنگا رو اینجا نمی‌بندیم و سعی میکنیم در اپیزودهای دیگه از زوایای دیگری هم ببینیمش.

حالا برمی‌گردیم به بحث خودمون؛ توالیِ آکوردها‌!

این چندتا آهنگ اخیر که شنیدیم، آهنگایی بودن که با استفاده از نت‌های گام مینور ساخته شده بودن و هروقت توی توالی می‌خواستیم ناپایداری‌ای ایجاد کنیم، از آکورد درجه هفت استفاده میکردیم و روی آکورد پایدارمون، یعنی آکورد درجه یک حلش می‌کردیم. {VII-I}

اما آیا بین این ناپایداری {VII} و این پایداری {I}، تضاد کافی وجود داره؟ نمیشه فضای ناپایدارتری ساخت و این تضاد رو پررنگ‌تر کرد؟ چرا!

اگه یادتون باشه تو اپیزود قبلی گفتیم یه وقتایی از گام مینور به صورت تغییریافته استفاده میشه. مثلاً اگه این گام مینورمون بود ، میومدیم صدای نت هفتمش رو زیرتر میکردیم و گاممون به این شکل درمیومد.

اگه گام مینورمون، اون حالت معمولیش رو داشت و روی پنجمین نتش آکورد میساختیم، آکورد درجه پنجمون اینجوری میشد:

اما حالا اگه گام مینور رو دچار تغییر کنیم، یعنی نت هفتمش رو نیم پرده زیرتر کنیم، این تغییر توی نت‌‌های سازنده آکورد درجه پنج هم تأثیر میذاره و به این صورت درمیادو اینجوری، حس ناپایداری بیشتری رو القا میکنه و وقتی بعدش آکورد درجه یک میاد، بیشتر احساس میکنیم که موسیقیمون فرود اومده {حل: پنج - یک}

حالا تصور کنید از یه گام مینور تغییریافته {-تند} که اگه رو هرکدوم از نت‌هاش آکورد بسازیم، میشن این آکوردهاآکوردهای درجه یکچهارو درجه پنجرو برداریم.

یعنی همون توالیِ یک، چهار، پنج، یک، ولی با استفاده از یه گام مینور تغییریافته.{Bad Guy}

دیدیم آکورد درجه پنج، داره ناپایداری و تنش رو آخر هر توالی آکورد، به میزان لازم ایجاد میکنه و این نیاز رو به وجود میاره که با شروع توالی بعدی، آکورد درجه یک بیاد و این تنش حل بشه.

میشه به روشهای دیگه ای هم چنین توالی ای رو دستکاری کرد. مثلاً درجه یک رو بیاریمبعد چهار،بعد از چهار، بریم رو درجه شش

 که تازه این درجه شش، کمی ناپایدار بنظر میاد و انگار می‌خواد بره روی درجه پنج حل بشهبعدم که با تکرار این توالی، دوباره بعد از درجه پنج، درجه یک رو میشنویم. {توالیه اجرا شه، وصل شه به Hurt- AmyWhinehouse (i-iv-VI-V)}

خب همونطور که می‌بینید، خیلی وقتا آهنگساز این توالی‌ها رو مدام تکرار میکنه. حتی توی چند نمونه‌ی اخیر شاهد این بودیم که یه آهنگ فقط با یک توالی چهار آکوردی و «بارها تکرار شدنش» شکل گرفته.

این اپیزود قراره توجه ما رو به بخش همراهی کننده‌ی آهنگایی که گوش میکنیم جلب کنه. اگه تا حالا بیشتر به ملودی اصلی آهنگا گوش میکردید، الان ازتون دعوت میکنم آهنگای مورد علاقه‌تون رو پلی کنید و به بخش همراهی‌ کننده‌شون گوش کنید. ببینید آیا می‌تونید تشخیص بدید که توالی آکوردها کِی تکرار میشه؟ یا اصلاً چند مدل توالی آکورد تو آهنگ معرفی میشه؟

ممنون که به رزونانس گوش میدید و با نظرهای خوبتون به این پادکست انرژی میدید. تو اپیزود ششم هم مثل اپیزودهای گذشته این شانس رو داشتم که از موزیسینهای خوبی کمک و مشورت بگیرم. ملودی‌ای رو که اوایل اپیزود شنیدید، دوستم حسین محمدی، آهنگساز، فی البداهه بهم پیشنهاد کرد و کمک کرد اون قسمت از متن اپیزود رو باهاش معنی‌دار کنم.

رزونانس رو می‌تونید در تلگرام، ساوندکلاد، و اپهای پادگیر مثل گوگل پادکستس، پادکست ادیکت، کست باکس، آی تونز، و همینطور اپهای ایرانی ناملیک و شنوتو بشنوید.

تو تلگرام و ساوندکلاد می‌تونید آدرس رزونانس آندرلاین پادکست به انگلیسی رو سرچ کنید؛ و البته توصیه میکنم اپ‌های پادگیر رو هم امتحان کنید. کافیه اپ‌هایی رو که اسمشونو گفتم، نصب کنید و توی قسمت سرچشون کلمه‌ی رزونانس رو به فارسی تایپ کنید. اینجوری به نسبت تلگرام و ساوندکلاد پادکست گوش کردن براتون راحت تر و لذتبخشتر میشه؛ می‌تونید هرجا که خواستید اپیزود رو متوقف کنید و هروقت خواستید، از ادامه‌ش بشنویدش؛ می‌تونید سرعت پخش رو کم یا زیاد کنید و حتی میشه باهاش مکث بین کلمات گوینده رو حذف کرد. یا مثلاً اگه خواستین فقط به اندازه چندثانیه برگردید به عقب، به راحتی توی اپهای پادگیر امکان‌پذیره. بعلاوه اینکه مجموعه عظیمی از پادکستهای به زبان فارسی و زبانهای دیگه رو می‌تونید یک‌جا داشته‌باشید و تو دنیاشون گشت و گذار کنید.

با رزونانس می‌تونید از طریق کانال تلگرام یا هشتگـ پادکست آندرلاین رزونانس به فارسی، توی توئیتر یا اینستاگرام ارتباط برقرار کنید.

امیدوارم بعد از این اپیزود، صداها رو جور دیگری بشنویم. تا اپیزود بعد، مواظب خودتون باشید.